P-Art - ՄԱՄՈւԼԸ ԵՎ ՄԵՆՔ

ՄԱՄՈւԼԸ ԵՎ ՄԵՆՔ

"ГОЛОС АРМЕНИИ" ОБЩЕСТВЕННО-ПОЛИТИЧЕСКАЯ ГАЗЕТА

06.06.2010

В БОЙ ИДУТ НЕ ТОЛЬКО СТАРИКИ

ВТОРОЕ РОЖДЕНИЕ ТЕЛЕИГРЫ "ЧТО? ГДЕ? КОГДА?" В АРМЯНСКОМ ЭФИРЕ

На Армянском телевидении возобновился показ одного из самых популярных проектов советской эпохи - интеллектуальной игры "Что? Где? Когда?" Созданная в 1975г. телеведущим Владимиром Ворошиловым игра за короткий срок собрала широкую аудиторию зрителей. Поклонники телевикторины со всего Союза к назначенному часу спешили к экранам телевизоров, чтобы вместе со знатоками принять участие в "мозговом штурме": каждому хотелось не только проверить и пополнить свои знания, но и окунуться в азарт борьбы интеллектов.

В 1980-х гг. в Армении появились первые клубы любителей игры "Что? Где? Когда?" В 2002-2004гг. игра появилась и в отечественном телеэфире. Однако затем наступила долгая пауза, отнюдь не музыкальная, а полная проблем. Сегодня компания "Р-art" и ТВ "Армения" вновь вернули зрителям любимую викторину. О телепроекте "Что? Где? Когда?" в Армении мы попросили рассказать директора компании "Р-art" Карена КОЧАРЯНА.

- После 6-летней паузы игра "Что? Где? Когда?" вновь появилась в армянском эфире. Чем отличаются игры возобновленного сезона от предыдущих?

- В 2004 году мы были вынуждены закрыть проект из-за ряда проблем. Однако работа над реабилитацией "Что? Где? Когда?" не прекращалась, и в декабре 2009г. между телекомпанией "Армения" и продюсерским центром "ТВ-Игра" - правообладателем "Что? Где? Когда?" - был заключен договор о подготовке ее армянской версии. Реализацию проекта мы, как и шесть лет назад, доверили телекомпании "Армения", так как она - одна из немногих в стране технически подготовленных к проведению таких сложных передач. Как известно, в этом году "Что? Где? Когда?" исполняется 35 лет, и мы рады, что именно в юбилейный сезон нам удалось вернуть игру нашим телезрителям. Мы разработали интересные форматы, в рамках которых с телезрителями соревнуются команды телезвезд, политиков, потомков великих армян, ученых, даже школьников Еревана. Всего весной сыграют 7 команд, четыре из которых состоят из профессионалов. Сезон открыла команда телезвезд, выступившая вне конкурса. Еще одна внеконкурсная игра состоится по завершении весенней серии игр, перед финальной игрой: в интеллектуальный бой с телезрителями вступят эрудированные подростки.

- По какому принципу проводится отбор знатоков?

- В 2002-2004гг. вместе с армянскими знатоками играли звезды российской игры Друзь, Паташев, Бялко, Мухин, Новиков и другие. Сейчас мы раскручиваем свои кадры: в команды входят как опытные игроки, так и начинающие, прошедшие через так называемую мельницу - отборочный тур. Критерии отбора знатоков многообразны: это не только интеллект, эрудиция, логика и командное мышление, способность мыслить быстро и неординарно, но и такие важные для телевизионной игры качества, как харизматичность, умение работать на камеру и т.д. В сильной команде должна быть гармония между людьми с разным образом мышления, по возможности специалистами в различных областях. Многое зависит и от тренировки. Для большинства знатоков "Что? Где? Когда?" - это профессиональная деятельность, которой они занимаются годами. Кроме обычных тренировок знатоки участвуют в различных версиях игры - телефонной, спортивной и т.д., а также во всевозможных чемпионатах - республики, Кавказа, Европы и мира, на международных турнирах, таких как петербургские "Белые ночи". И этот процесс непрерывен. Отрадно, что многие из молодых армянских игроков уже позитивно отмечены московскими редакторами, это соответствует целям нашего проекта.

- О каких целях идет речь?

- Одна из главных задач - увидеть наших знатоков в элитарном клубе Москвы, что позволит достойно представить нашу страну на международной арене. Не секрет, что сама игра имеет высокий рейтинг не только на территории СНГ, но и далеко за его пределами.

- Вас нередко упрекают в том, что армянская телеверсия "Что? Где? Когда?" транслируется на русском языке…

- Передача выходит на русском языке, т.к. проект (отбор игроков, вопросы и т.д.) проходит редактуру правообладателя игры - Центра "ТВ-Игра". Во-вторых, все профессиональные знатоки - русскоязычные: "Что? Где? Когда?" зародилась в России на русском языке, и эта традиция сохраняется до сих пор. Закон РА "О языке" мы вовсе не нарушаем.

- Вернемся к проекту. Сохранились ли иные традиции "Что? Где? Когда?" в армянской версии, такие как главный приз, подарки в виде книг и т.д.?

- В определенном смысле - да. Только вместо "Хрустальной совы" у нас "Мраморный орел": наличие своего символа - это требование договора с продюсерским центром "ТВ-Игра". После пятой конкурсной игры будет решаться вопрос финалиста весенней серии игр. А лучшему игроку финальной игры - знатоку или телезрителю - будет вручен наш "Орел". Что касается иных призов, то в этом плане пока не все обстоит так, как хотелось бы. Во время съемок у игры еще не было спонсоров, хотя мы обращались к руководству местных банков, иных организаций, однако практически безрезультатно. Спасибо руководству "Армения ТВ", которое поддержало нашу инициативу и на первых играх учредило денежный приз размером 5000 драмов победившему телезрителю. Сегодня у передачи есть четыре спонсора, один из них по собственному желанию подключился к проекту: это пивной бренд "Александрополь" Гюмри – города с давними традициями игры "Что? Где? Когда?" Надеемся, что к следующему циклу игр мы сможем увеличить призовой фонд.

- Насколько новое поколение знатоков подготовлено к интеллектуальному состязанию?

- Что бы вы хотели пожелать проекту "Что? Где? Когда?"?

- Мы 6 лет добивались возвращения телеигры в армянский эфир, и нам бы хотелось в первую очередь стабильности - технической, организационной и финансовой, ведь именно в этом случае можно говорить о долгоиграющем проекте. Проект очень актуален в наши дни, когда все вокруг говорят о деградации общества. Мы надеемся вернуть веру в то, что наш народ не только смотрит сериалы, но и тоскует по временам, когда разминка ума и развитие интеллекта пользовались уважением. На телевизионной игре "Что? Где? Когда?" воспитаны сотни армянских интеллектуалов, которые, пройдя через бури перестройки и холод блокады, не потеряли самого главного для знатоков - желания установить торжество знаний и интеллекта в нашей стране.

МАГДАЛИНА ЗАТИКЯН

"ԱՌԱՎՈՏ" ՕՐԱԹԵՐԹ

30.04.2010

ԼԻՑԵՆԶԻԱՅԻ ԿԱՆՈՆՆԵՐՈՎ ԵՆ ԱՌԱՋՆՈՐԴՎՈՒՄ

Դա է պատճառը, որ "Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ"-ը ամեն ինչով նման է ռուսական տարբերակին

Արդեն 1 ամիս "Արմենիա" հեռուստատեսությամբ ցուցադրվում է "Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ" ինտելեկտուալ հեռուստաշոուն, որը հասարակության մեջ մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել։ Չնայած այդ հաղորդումն արդեն մեծ լսարան ունի, սակայն դրա կազմակերպման եւ բնույթի վերաբերյալ բազմաթիվ հարցեր, այնուամենայնիվ, առաջանում են. օրինակ՝ ինչո՞ւ է հաղորդումը հայկական հեռուստատեսության եթերում հեռարձակվում ռուսերեն, կամ ինչպե՞ս են ընտրվել խաղացող թիմերը, կամ էլ ինչո՞ւ է հարցեր ուղարկող հեռուստադիտողների համար փոքր գումար նախատեսված։ Հենց այս հարցերի շուրջ էլ զրուցեցինք "Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ"-ի հայկական տարբերակի հաղորդավար Կարեն Քոչարյանի հետ։ Նրա խոսքերով, ըստ լիցենզիայի, այս հաղորդումը կարող է լինել ե՛ւ հայերեն, ե՛ւ ռուսերեն, սակայն իրենք ընտրել են ռուսերենը. "Այս հաղորդման ընթացքում օգտագործեցինք դեռեւս 2004 թվին մեզ ուղարկած հարցերը, որոնք խմբագրել էին մոսկովյան գրասենյակի խմբագիրները եւ արդեն հաստատել էին ռուսերեն տարբերակով, նոր հարցերը թարգմանելու, Մոսկվա ուղարկելու ու հաստատելու համար երկար ժամանակ էր հարկավոր, իսկ մենք այդ ժամանակը չունեինք, քանի որ այս եթերաշրջանը շատ արագ նկարահանեցինք, որպեսզի հասցնեինք գարնանը ցուցադրել։ Սակայն հիմնական խնդիրն այն է, որ Մոսկվայի խմբագիրները նայում ու հետեւում են այս խաղերին, իսկ հայերենով իրենք հաստատ չեն հասկանա։ Բացի այդ, մեր գիտակները հնարավորություն ունեն գնալ մոսկովյան խաղերին էլ մասնակցելու, ինչը Հայաստանը ներկայացնելու եւս մեկ ձեւ է։ Օգտվելով առիթից՝ ուզում եմ օրերս ձեր թերթում տպագրված մի հոդվածի անդրադառնալ, որում հեղինակը մեր հաղորդումն անվանել էր ռուսական տարբերակից "կապկած" (խոսքը "Մտորումներ Արմեն Աշոտյանի եւ մեր բանակի մարտունակության մասին"՝ 22.04.2010-ին տպագրված հոդվածի մասին է- Ա. Խ.)։ Ուզում եմ պարզապես ասել, որ լիցենզիան գնելու դեպքում, իսկ մենք այն իսկապես գնել ենք, խաղի սեփականատերը պարտադրում է որոշակի պայմաններ, որոնք են՝ խաղի ոչ միայն հիմնական կանոնների պահպանումը, այլեւ երաժշտությունը, տաղավարի տեսքը, վարման եւ նկարահանման կանոնները: Ես հպարտանում եմ, որ մենք կարողացել ենք այդպես լավ "կապկել", քանի որ հեռուստատեսային առումով սա տեխնիկապես շատ բարդ հաղորդում է, պահանջում է տեղում օպերատորների, ձայնային ռեժիսորի եւ տեխնիկական անձնակազմի ու այլ ներկայացուցիչների կոնկրետ աշխատանք։ Բարդ է ռեժիսորի աշխատանքը, նա պետք է ընտրի, թե որ կադրերը ցուցադրի եթերում, ճիշտ պահին բռնացնի էմոցիաները, շատ բարդ է նաեւ հնչյունային ռեժիսորի աշխատանքը, տաղավարում բազմաթիվ խոսափողներ կան, նա պետք է ճիշտ կողմնորոշվի, թե որ ձայնը բարձրացնի կամ որն իջեցնի եւ այլն"։

Հետաքրքրվեցինք, թե ինչպե՞ս են հավաքվում հաղորդմանը հետեւող մարդիկ։ Կ. Քոչարյանը ասաց, որ հայկական հեռուստատեսային շատ հաղորդումների համար ընդհանրապես մեծ խնդիր է տաղավարում լսարանի ապահովումը. "Սովորաբար այդ մասսային հիմնականում բերում են համալսարաններից, եւ ուսանողները շատ հաճախ ընդհանրապես գաղափար չեն ունենում իրենց եկած վայրի մասին, չնայած հաղորդման ընթացքում պետք է, օրինակ, բանավիճողներին հարցեր տան կամ քննարկման մասին իրենց կարծիքը հայտնեն։ Մեր հաղորդումն այն քչերից է, որ դահլիճում, բացի խաղացողներից, մասնակցում են նաեւ այլ թիմերում ընդգրկված գիտակներ, կամ մարդիկ, որոնք ցանկություն են հայտնում մասնակցելու։ Նշեմ, որ, օրինակ՝ Մոսկվայում այս հաղորդումը ուղիղ եթերով է հեռարձակվում, խաղից առաջ պրոդյուսերներից մեկը մտնում է տաղավար եւ ասում, որ ներկաներն անջատեն բջջայինները, ծամոնները հանեն եւ նման այլ բաներ։ Մեզ մոտ էլ է այդպես։ Սակայն այնտեղ ասում են մի կարեւոր բան, որ խաղին հետեւող մասնակիցները կանգնած կարող են ուշաթափվել, որովհետեւ իրականում հաղորդման տաղավարը շատ փոքր է, մարդիկ իրար կպած լինելով, կարող են իսկապես ուշաթափվել։ Այնուհետեւ պրոդյուսերը բացատրում է, որ եթե ինչ-որ մեկը ուշաթափվել է, նրա կողքը կանգնած 2 հոգին վերջինիս պետք է պահեն մինչեւ գովազդային կամ երաժշտական ընդմիջում։ Դա է հեռուստատեսությունը։ Մեզ մոտ էլ գրեթե նույն ձեւով է արվում, սակայն առայժմ մեր հաղորդումը ուղիղ եթերում չէ եւ կարող ենք նման դեպքերում հաղորդումը կանգնեցնել, սակայն ես ձգտում եմ, որ հաղորդումը մեզ մոտ էլ դառնա ուղիղ եթեր"։

Մեր այն հարցին, թե ինչպե՞ս են կազմավորվել հաղորդման այս եթերաշրջանին մասնակցող թիմերը, Կ. Քոչարյանը պատասխանեց, որ "Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ" շարժումը Հայաստանում սկսել է դեռեւս 1980-ականներին. "Գիտակների միջեւ շատ են եղել եթերային խաղեր, պարզապես այն ժամանակ որպես ավագ նրանց հետ նստում էր էլիտար ակումբի անդամներից որեւէ մեկը (Ալ. Դրուզը, Մ. Պոտաշովը)։ Այս անգամ մոսկովյան գրասենյակի պրոդյուսերներն առաջարկեցին, որ չլինեն էլիտար ակումբի անդամներ, այլ մեր թիմերը հանդես գան իրենք իրենցով, ինչը, ես կարծում եմ, որ շատ ավելի լավ է։ Ամեն դեպքում, որպես բարձրակարգ գիտակներ, նրանք սկսեցին բացահայտվել։ Սկզբում շատերը գալիս էին, որպեսզի փորձեն իրենց

Ընտրությունն արվել է այսպես. սեղանի շուրջ նստում էին 6 պատահական մասնակիցներ եւ պատասխանում տարբեր հարցերի, այդ մարդկանց մենք ընթացքում փոփոխում էինք այնքան, մինչեւ որ թիմ էր ձեւավորվում, որոնք իրար հասկանում էին, որովհետեւ նրանցից յուրաքանչյուրն իր գործառույթն ունի, կան մասնակիցներ, որոնք տարբերակներ են առաջարկում, թեկուզ դրանք թվում են բոլորովին անհիմն։ Կան մարդիկ, որոնք լավ հիշողություն ունեն, կան, որ լավ գիտակներ են որոշ ոլորտներում։ Թիմի ձեւավորումից հետո կա նաեւ փորձարկային փուլ, երբ արդեն կազմավորված թիմերը գալիս են մեզ մոտ եւ, տարբեր հարցեր քննարկելով, որոշում են, թե ով՝ ինչ դեր է կատարել, անգամ այն, թե ով՝ ում կողքն է նստելու։ Գարնանային եթերաշրջանում խաղացող թիմերը 7-ն են, որոնցից միայն 5-ն են մասնակցում մրցութային փուլում, մնացած 2-ը՝ հեռուստատեսային դեմքերն ու դպրոցականների թիմը, խաղում են մրցույթից դուրս"։

Այն հարցին, թե ի՞նչ սկզբունքով են ընտրվում խաղերի ժամանակ հնչող հարցերը, մեր զրուցակիցը պատասխանեց. "Առաջին հերթին այն նամակները, որտեղ նշված չէ հարցի աղբյուրը, ինքնաբերաբար դուրս են գալիս։ Սկզբում հարցը կարդում է մեր խմբագիրը, հետո հարցը ուղարկվում է Մոսկվա, այնտեղի խմբագիրներն են նայում։ Մոսկվա ուղարկվում է այն պատճառով, որ համեմատվի հարցերի բազայի հետ, պարզ դառնա՝ հնչել է որեւէ տեղ նման հարց, թե ոչ։ Մաքսիմալ փորձում ենք հրաժարվել զուտ գիտելիքի վրա հիմնված հարցերից"։

Ինչ վերաբերում է հեռուստադիտողներին հարցերի համար վճարվող հինգհազարական դրամներին, ապա, ըստ Կ. Քոչարյանի, իրենք ամեն ինչ անելու են, որպեսզի այդ գումարի չափը բարձրացնեն, իսկ քիչ է եղել այն պատճառով, որ նկարահանումների պահին ստեղծագործական խումբը հովանավոր չի ունեցել, "Արմենիա" հեռուստատեսությունն է իր վրա վերցրել հաղթող հեռուստադիտողներին ֆինանսապես պարգեւատրելու հարցը. "Խնդիրն այն է, որ "Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ" մոսկովյան էլիտար ակումբում, ինչպես տեսել եք, տասնամյակներ շարունակ այդ խնդրով ուղղակիորեն տաղավարում զբաղվում են հովանավորող՝ լուրջ իմիջ ունեցող հայտնի բանկերը: Մեզ մոտ, ցավոք, առայժմ այդպիսիք ի հայտ չեն եկել: Ավելին ասեմ, երբ շփվում ես մեր որոշ բանկիրների հետ, ապա տպավորություն է ստեղծվում, որ մեր բանկերը սնանկության եզրին են կանգնած, էլ ուր մնաց մտածեն իրենց իմիջի կամ հեռուստանախագիծ հովանավորելու մասին: Մնում է հուսալ, որ ոչ բոլոր բանկերի վիճակն է այդքան ողբալի եւ որ արդեն ամառային խաղաշրջանում նրանց շնորհիվ հեռուստադիտողները շոշափելի գումարներ կարող են վաստակել իրենց սեփական խելքով":

Զրույցի վերջում Կ. Քոչարյանն ավելացրեց, որ կա նաեւ դպրոցական երեխաների մասնակցությամբ հաղորդում, որը նույնպես ցուցադրվելու է. "Այդ երեխաները ֆանտաստիկ հնարավորություններ ունեցող երեխաներ են։ Օգտվելով առիթից, ուզում եմ նաեւ հայտարարել, որ մենք հրավիրում ենք բոլորին, ովքեր ցանկություն ունեն մասնակցել հաջորդ եթերաշրջաններին"։

ԱՆՈՒՇ ԽԵՉՈՅԱՆ

"ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՂՆԵՐՆ ԸՆԴԴԵՄ ՊԻՐԱՏՈՒԹՅԱՆ" ՄՐՑՈՒՅԹ-ՑՈՒՑԱՀԱՆԴԵՍԸ ԿԱՅԱՑԱՎ
26.04.2010

ՀՀ մշակույթի նախարարության աջակցությամբ` ապրիլի 23-ին "Microsoft" ընկերությունը USAID-"CAPS", "BSA" և "P-ART" ընկերությունների հետ համատեղ իրականացրեց "Ստեղծագործողներն ընդդեմ պիրատության" խորագրով ցուցապաստառների մրցույթ-ցուցահանդեսը: Միջոցառումը, որը տեղի ունեցավ Առնո Բաբաջանյանի համերգասրահի ցուցասրահում, նվիրված էր հեղինակային իրավունքի պաշտպանության միջազգային օրվան: Ողջույնի խոսքով հանդես եկավ ՀՀ մշակույթի նախարար Հասմիկ Պողոսյանը, ինչից հետո «Microsoft» ընկերության ներկայացուցիչը հրապարակեց ցուցապաստառների մրցույթի հաղթողների անունները:

Միջոցառման կազմակերպիչները բոլոր ցանկացողներին առաջարկել էին ձեռքի աշխատանքի և համակարգչի միջոցով պատկերել ձայնասկավառակների կեղծման խնդիրը` գործի դնելով սեփական երևակայությունը: Հանձնաժողովի միաձայն որոշմամբ` մրցութային աշխատանքներից ոչ մեկը չարժանացավ առաջին մրցանակի, որի համար նախապես սահմանված էր 300 000 դրամ դրամական պարգև և "Microsoft" ընկերության ծրագրային "Office Pro" նոր փաթեթը: Հանձնաժողովի որոշմամբ` ներկայացված հայտերից լավագույնը համարվեց հայտատու Գայանե Հովհաննիսյանի ստեղծագործությունը: Վերջինս արժանացավ երկրորդ մրցանակի, որի համար սահմանված էր 200 000 դրամ պարգև և "Microsoft" ընկերության "home student" ծրագիրը: Երրորդ մրցանակակիր Հայկ Հովհաննիսյանը արժանացավ 100 հազար դրամ պարգևի,ինչպես նաև համակարգչային մկնիկի: Սահմանված էր նաև խրախուսական պարգև, որը, հանձնաժողովի միաձայն որոշմամբ, տրամադրվեց Արգիշտի Հարությունյանին` հետաքրքիր մտահաղացման համար:

"Ստեղծագործողներն ընդդեմ պիրատության" խորագրով մրցույթ-ցուցահանդեսի նպատակն էր հասարակությանը ցույց տալ "պիրատության" (հենության) վնասակար հետևանքները, մասնավորապես, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների բնագավառում:

"ԻՐԱՎՈՒՆՔ DE FACTO" ԹԵՐԹ

09-12.04.2010

"Ի՞ՆՉ, ՈՐՏԵ՞Ղ, Ե՞ՐԲ"

“Եթե խաղն ընթանար հայերեն, անպայման հարցնելու էին` իսկ ինչու՞ հայերեն”

Հայկական հեռուստատեսությունը քննադատության հաճախ է արժանանում: Չենք կարող ասել, թե այդ ոլորտում նկատելի հաջողություններ ու ձեռքբերումներ ունենք: Ավելի շատ ընդօրինակում, քան ստեղծում ենք: Եվ ընդօրինակում ենք բավականին վատ:

Հեռուստահաղորդավար ԿԱՐԵՆ ՔՈՉԱՐՅԱՆԸ համամիտ չէ այս դիտարկմանը, ըստ նրա` հեռուստատեսային ֆորմատ ստեղծելը դժվար է և ծախսատար, առավել ևս մեզ նման փոքր երկրի համար: Նախկին խորհրդային Միության տարածքում ստեղծվել է երկու հեռուստատեսային նախագիծ` ՈՒՀԱ-ն և “Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ”-ը, մնացածն ընդօրինակված են, ընդհուպ` այսօրվա ծրագրերը: Հարցն այն է` ինչպե՞ս են ընդօրինակում, գնու՞մ են արտոնագիրը, պահպանու՞մ ֆորմատը, թե՞ գողանում են, ներկայացնում ծիծաղելի ու անճաշակ ձևով: Ինչևէ, կան հաղորդումներ, որ չեն ենթարկվում ժամանակի քմահաճույքներին, թարմացվում են, քայլում ժամանակին ու սերունդներին հանընթաց` պահպանելով իրենց դեմքն ու ձևաչափը: ՈՒՀԱ-ն, օրինակ, կեսդարյա պատմություն ունի:

“Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ”-ն այս տարի կնշի 35-ամյակը: Այն աննախադեպ հեղինակություն և լայն տարածում ունի. ընթանում է Ադրբեջանում, Վրաստանում, ՈՒկրաինայում, Բելառուսում, այս տարի արտոնագիրը գնել է ամերիկյան ABC հեռուստաընկերությունը, բանակցություններ են վարում նաև Իսրայելի, Բուլղարիայի, Լատվիայի հեռուստաընկերությունները: Հայաստանում այն տեղայնացվել է 80-ականների վերջերին, մարզական “Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ” խաղի տեսքով: Մարզական խաղերը շարունակվում են առայսօր, մեր գիտակները մասնակցում են տարբեր միջազգային մրցույթների, անգամ ունենք բազմակի չեմպիոններ: 2002-2004 թթ. ներկայացվել է խաղի հեռուստատեսային տարբերակը: Վեց տարվա ընդմիջումից հետո “Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ”-ը դարձյալ եթերում է: Հեռարձակվում է “Արմենիա” հեռուստատեսությամբ, ավանդույթի համաձայն, հովանավորում է հանրապետության վարչապետը: Խաղի մասնակից դառնալու համար սուր միտքը, կրթական բազան պարտադիր, բայց ոչ բավարար պայման են, նշում է հաղորդման պրոդյուսեր և վարող Կարեն Քոչարյանն ու բերում Մաքսիմ Պատաշովի օրինակը: Այն հարցին, թե ինչպես է ինքն ընտրվել, Պատաշովն ասել է` Ռուսաստանում կան ինձ նման խելոք տասնյակ հազարավորներ, պարզապես, իմ բախտն ավելի է բերել: “Հեռուստատեսությունն ունի իր պահանջները. արտաքին տվյալներ, խոսելու, քննարկելու կուլտուրա: Կա մարդ, որ խելացի է, բայց ձայնը դուրս չի գալիս, հետաքրքիր չէ հեռուստադիտողի համար: Շատ կարևոր է թիմային խաղի մասնակից դառնալու ունակությունը: Բոլոր ինտելեկտուալ կամ կիսաինտելեկտուալ խաղերից “Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ”-ը միակն է, որ հեռուստադիտողը, գիտակների խաղին հետևելով, երբեք չի ասում` ես գիտեմ, ինքը չգիտի, որովհետև հասկանում է` մասնակիցները պատահական մարդիկ չեն”, - ասում է Կարեն Քոչարյանն ու փաստում, որ ժողովուրդը սիրում է այս խաղը: Սակայն, որպեսզի այն շարունակություն ունենա և պահպանի իր բարձր վարկանիշը, կարևոր է մասնակիցների գործոնը, ի վերջո, նրանք են ապահովում խաղի հետաքրքրությունն ու դինամիկան: Թվում է, բազմապիսի “աղբով” հագեցած մեր հեռուստաեթերում հին, բարի, իմաստուն խաղի հայտնվելը պետք է ընդունվեր ցնծությամբ: Փաստենք, որ այդ ոգևորությունը կա, և, բնականաբար, կան նաև քննադատություն ու հարցեր:

Հարց առաջին` ինչու՞ է խաղը ռուսերեն: “Եթե խաղն ընթանար հայարեն, - նկատում է Կարեն Քոչարյանը,- անպայման, հարցնելու էին` իսկ ինչու՞ հայերեն: Ֆիլմերի զգալի մասը ներկայացվում է ռուսերեն (բացառությամբ Հանրային հեռուստաընկերության), ինչը, չգիտես ինչու, մտահոգություն չի առաջացնում, ավելին, եթե հայերեն է, ասում են` վատ է թարգմանված: Բացի այդ, երբ 2000-ականների սկզբին խաղը ներկայացվեց հեռուստատեսությամբ, նման հարց չբարձրացվեց: Փողոցային ժարգոնով, կիսահայերեն-կիսառուսերեն-կիսաանգլերեն (ընդհուպ թուրքերեն) ցուցադրվող հեռուստանախագծերի մոլի սիրահարները հանկարծ հայեցի՞ են դարձել: Իհարկե` ոչ: “Ինչու՞ ռուսերեն” ասողների մեծ մասը կարգին հայերեն էլ չգիտի: Ի դեպ, չի բացառվում, որ ավելի ուշ խաղն ընթանա հայերենով: Սակայն այդ դեպքում խաղի մոսկովյան էլիտար ակումբում մեր գիտակներին ընդգրկելու գրեթե անլուծելի խնդիր կառաջանա”:

Ի դեպ, ժամանակին հայերեն դարձնելու պատճառով մենք կորցրինք մեր կայուն բարձր դիրքները ՈՒՀԱ-ական միջազգային շարժման մեջ:

Իսկ հեռական նպատակներ մեր գիտակները, իհարկե, ունեն: Կարեն Քոչարյանը փաստեց, նաև որ գիտակները, ովքեր առկա են դաշտում (այդ թվում` փոքրիկ գիտակները), հիմնականում ռուսախոս են:

Ինչևէ, ամեն բան առջևում է, հեռուստադիտողը դեռ կհասցնի քննարկել, սիրել կամ չսիրել մասնակիցներին: Անցնենք երրորդ հարցին, որը վերաբերում է մրցանակային գումարին` ինչու՞ հինգ հազար դրամ: “Նախ և առաջ հինգ հազար դրամը հինգ հազար դրամ է, և ոչ ոք դիմացինին հենց այնպես չի նվիրում,- ասում է հաղորդման պրոդյուսերը:- Հետո էլ, եթե գումարենք հաղթողներին տրվող հինգհազարական դրամները, փոքր թիվ չի կազմի: Ես հաճույքով կտայի քսան հազար դրամ, բայց չմոռանանք, որ նախագիծն ինքնին թանկ է, իսկ այս գարնանային խաղաշրջանում հովանավորներն ի հայտ են եկել միայն խաղի նկարահանումներից հետո”: Կարեն Քոչարյանը նշեց նաև, որ հաջորդ եթերաշրջանում հովանավորների շարքում, հավանաբար, կավելանա նաև մեր առաջատար և կայուն բանկերից որևէ մեկը, ինչպես մոսկովյան ակումբում է: Այդ դեպքում, իհարկե, մրցանակային գումարներն էլ կաճեն: Մինչդեռ այս խաղի պարագայում նյութական շահագրգռությունը երբեք վճռորոշ նշանակություն չի ունեցել: Այդպես էր նաև Ռուսաստանում: Գիտակներն ապրում են այս խաղով: Գումարային մրցանակն այս դեպքում ավելի շատ սիմվոլիկ է, քան շահագրգռող, և ինչպես անկեղծորեն ու փոքր-ինչ հումորով մեկնաբանում է Կարեն Քոչարյանը, բոլոր ժամանակներում մարդիկ սիրում են հեռուստատեսությամբ երևալ, հատկապես` խելոք երևալ, և ստանալ մեզանում իմաստության խորհրդանիշ համարվող “Մարմարե արծիվը”: Իսկ ի՞նչ են ասում հովանավորները: Որպես կանոն, վարկանիշ և շատ գովազդ ունեցող հաղորդումներն աչքի չեն ընկնում բարձրարժեքությամբ, ինչի համար գուցե և պետք չէ շատ մեղադրել գովազդատուներին. նրանց հետաքրքրում է ոչ թե նախագծի որակը, այլ լսարանը: Բայց անտեսվում է մի կարևոր հանգամանք` նպատակային խումբն ի վիճակի՞ է, արդյոք, գնելու գովազդվող ապրանքը: Իսկ քննադատությունները Կարեն Քոչարյանը համարում է բնական, ավելին, լավ քննադատությունը նպաստում է որակի բարձրացմանը: Հաղորդման վարկանիշը, ըստ միջազգային վարկանիշային կազմակերպությունների, աննախադեպ բարձր է, ինչը լավատեսություն և հույս է ներշնչում նախագծի կազմակերպիչներին և երիցս ապացուցում, որ “աղբը” մատուցել ժողովրդին ու այդ քայլն արդարացնել նրանով, թե դա է նրա ուզածը, պարզապես դեմագոգիա է: Մնում է հետևել խաղի ընթացքին, եթե չենք ուզում վերադառնալ ինտելեկտուալ քաղցի և անգործության այն շրջանին, երբ բոլորը, լավագույն դեպքում, խաչբառ էին լուծում: “Ոմանք էլ պարզապես հաճույք էին ստանում նախորդ համարի պատասխանները վանդակներում լրացնելուց,- հավելում է Կարեն Քոչարյանը:- Բոլոր դեպքերում, այդպես էլ կարելի է սովորել: Ինչպես ժամանակին մի առիթով նկատել է ԵՊՀ-ի նախկին ռեկտոր Սերգեյ Համբարձումյանը, համալսարանի դուռը հինգ տարի շարունակ բացել-փակելով էլ ուսանողը մի բան սովորում է”:

ԱՐՄԻՆԵ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

"ՉՈՐՐՈՐԴ ԻՆՔՆԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ" ՕՐԱԹԵՐԹ
02.04.2010

ԷԼԻՏԱՐ ԱԿՈՒՄԲԻ ՈՒՂԵԳԻՐ ՀԱՅ ԳԻՏԱԿՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ

Մարտի 20-ից ''Արմենիա'' հեռուստաընկերության եթերով սկսել է հեռարձակվել ''ինչ, որտե՞ղ, ե՞րբ'' հեռուստանախագիծը: Այս եթերաշրջանում ներկայացված չեն ռուսական հայտնի հեռուստանախագծի ''աստղերը'' եւ, չնայած դրան, հեռուստահաղորդումը հեռարձակվում է ռուսերեն:

Հեռուստանախագծի հետ կապված որոշ խնդիրների շուրջ զրուցեցինք հաղորդման պրոդյուսոր եւ վարող Կարեն Քոչարյանի հետ:

- Հայկական լսարանից բազմաթիվ դժգոհություններ հնչեցին` կապված նրա հետ, որ հաղորդումը եթեր է հեռարձակվում ռուսերեն: Ինչո՞ւ ռուսերեն, եւ ոչ թե հայերեն:

- Մի քանի պատճառներով: Այս եթերաշրջանը նկարահանվել է մեծ ցայտնոտի պայմաններում: Մեզ մոտ եղած հեռուստադիտողների հարցերը դեռեւս մնացել էին 2004 թվականից, եւ դրանք, բնականաբար, ռուսերեն էին: Երկրորդ` ոչ կարեւոր պատճառն այն է, որ մի կողմից կարող է թվալ, որ սեղանի շուրջ նստած են պարզապես խելացի մարդիկ, սակայն իրականում բոլոր գիտակները (բացառությամբ հեռուստադեմքերի եւ քաղաքական գործիչների) ունենայս խաղի բազմամյա փորձ, խաղում են ոչ միայն Հայաստանում, եւ նրանց ավելի հեշտ է խաղալ ռուսերեն: Երրորդ` ինձ համար ամենակարեւոր պատճառն այն է, որ վերջնական նպատակը, այնուամենայնիվ, մեր գիտակներին էլիտար ակումբում տեսնելն է: Իսկ որպեսզի էլիտար ակումբի խմբագիրներն ու ղեկավարությունը կարողանան ընտրել մեր գիտակներին` նրանք պետք է տեսնեն խաղը ռուսերեն:

- Մնացած բոլոր երկրներում եւս այդպե՞ս է. այսինքն` հեռուստանախագծերի հեղինակները իրենց մայրենի լեզվի հաշվին հաղորդումները ռուսերեն են պատրաստում, որպեսզի կարողանան ապահովել գիտակների մուտքը էլիտար ակո՞ւմբ:

- Կարծում եմ, մայրենի լեզվի հաշվինե միտքը պրովոկացիոն է, որովհետեւ չեմկարծում, որ այդ մեկ ժամ ընթացող խաղը, ինչպես դուք եք ասում, մայրենի լեզվի հաշվին է: Եթե ուշադրություն դարձնեք մեր հեռուստաեթերին, ապա անգամ հայերեն կոչվող հաղորդումները հայերեն չեն: Խոսքը նաեւ հոլիվուդյան ֆիլմերի եւ ռուսական սերիալների վատթարգմանության մասին է: Այ դա է մայրենի լեզվի հաշվին: Իսկ ինչ վերաբերում է ձեր բուն հարցին, ապա, այո՛, բոլոր այն երկրները, որոնք գնել են խաղի լիցենզիան, խաղերն անցկացնում են ռուսերենով: Բացառություն է միայն Վրաստանը, թեեւ մենք էլ իրավունք ունենք անցկացնել հայերենով:

- Դուք նշեցիք, որ Ձեր վերջնական նպատակը գիտակներին էլիտար ակումբ անդամագրելն է: Իսկ չե՞ք կարծում, որ հեռուստադիտողը կարող է ճիշտ չհասկանալ Ձեզ: Փաստորեն, ստացվում է, որ Ձեր վերաբերմունքը` առ հեռուստադիտողը, իր մեջ արհամարհանքի տարրեր է կրում:

- Ոչ, իհարկե: Ինձ, ինչպես յուրաքանչյուր հեռուստապրոդյուսորի եւ հեռուստահաղորդավարի համար, հեռուստադիտողի կարծիքն ամենակարեւորն է: Դուք ճիշտ նկատեցիք, որ ես ասացի` վերջնական նպատակը, բայց առաջնայինը` մեր հեռուստադիտողն է: Եւ եթե մենք զգանք, որ հեռուստադիտողի գերակշիռ մեծամասնությունը պահանջում է, որպեսզի խաղն անցկացվի հայերենով, այն կանցկացվի հայերենով: Պարզապես քանի որ մենք մեծ պետություն չենք, ուստի` խնդիր ունենք տարբեր ոլորտներում, այդ թվում նաեւ` ինտելեկտուալ, լավ լույսի ներքո ներկայանալ աշխարհին կամ աշխարհի գոնե մի հատվածին, այս պարագայումխոսքը հետխորհրդային տարածքի մասին է, հետեւաբար` խնդիր ունենք ներկայացնելու մեր գիտակներին էլիտար ակումբում, ինչպես դա անում է, օրինակ, Ադրբեջանը վերջին 10 տարում: Օրինակ, ես համոզված եմ, որ յուրաքանչյուր հայ, երբ Գարիկ Մարտիրոսյանին տեսնում էՌուսական առաջին ալիքով, հպարտություն է ապրում, բայց դա դեռ հարցի մի կողմն է: Նույն այդ Գարիկի միջոցով վերջին տարիներին հայերին սկսել են այլ կերպ վերաբերվել: Եվ այստեղ քծնանքի տարրեր փնտրել պետք չէ: Սա նաեւ պետությունը ներկայացնելու մի ձեւ է:

- Դուք ասացիք` եթե զգանք, որ հեռուստադիտողների գերակշիռ մեծամասնությունը պահանջում է, որպեսզի խաղն անցկացվի հայերենով, այն կանցկացվի հայերենով:Հիմա ի՞նչ` հայ հեռուստադիտողը պետք է ,Արմենիաե հեռուստաընկերության դիմաց հացադուլ հայտարարի, երթ անցկացնի, թե՞...

- Ի տարբերություն Ահարոն Ադիբեկյանի սոցիոլոգիայի` հեռուստաեթերը չափվում է փիփլմետրերով: Դրանք սարքեր են, որոնք միացված են հեռուստադիտողների հեռուստացույցներին, եւ յուրաքանչյուր վայրկյան ֆիքսում են հեռուստավահանակի կոճակների փոփոխությունը: Հետեւաբար սա օբյեկտիվ տվյալ է: Այդ օբյեկտիվ տվյալների արդյունքում` մեր հաղորդման վարկանիշը եղել է 40 տոկոս, ինչը, հավատացեք, շատ բարձր արդյունք է: Երբ մենք տեսնենք, որ վարկանիշն ընկնում է, կփորձենք պարզել, թե ի՞նչն է պատճառը, եւ եթե պատճառը լինի ռուսերեն լեզուն, ապա մենք անպայման կանցնենք հայերենի:

- Լեզվի դժգոհության մասին մենք խոսեցինք, իսկ խաղից այլ դժգոհություններ եղել են, թե՞ ոչ:

- Ընդամենը մեկ բանից: Շատերն ասում են` բա ամոթ չի՞ 5000 դրամ եք տալիս.խոսքն այն մասին է, երբ հեռուստադիտողի հարցը հաղթում է: Իմ պատասխանը մեկն է. իսկ երբ այդ նույն հարց տվողները 5000 դրամ կամ ավելի քիչ դրամ ընտրակաշառք են վերցնում` ամոթ չի՞: Ես արդեն ասացի, որ հաղորդումը նկարահանվել է ցայտնոտի մեջ, եւնկարահանման պահին ոչ մի հովանավոր չկար: "Արմենիա" հեռուստաընկերությունը որոշեց այդգումարը տրամադրել իր կողմից, ինչը նա կարող էր եւ չանել: Եթե մեր հաղորդաշարը շարունակվի, հուսով եմ, մենք կունենանք հովանավորներ, եւ այդ գումարը կմեծանա:

ԳՈՀԱՐ ՎԵԶԻՐՅԱՆ

ՀԱՅՏԱՐԱՐՈւԹՅՈՒՆ ՄՐՑՈՒՅԹԻ ՄԱՍԻՆ

25.02.2010

"ՀՐԱՊԱՐԱԿ" ՕՐԱԹԵՐԹ

10.02.2010
что, где, когда

5 տարի անց վերականգնվել է "Ինչ, որտեղ, երբ" հեռուստախաղի հայկական տարբերակը: Նախագծի հեղինակը Կարեն Քոչարյանն է, որի մյուս հեռուստանախագիծը՝ "Մաֆիան", բավական հաջողված է համարվում: Փետրվարի վերջին, մարտի սկզբին խաղը "Արմենիա" հեռուստաընկերության եթերում կհայտնվի: Հեռուստախաղի մասնակիցների ցանկը բավական հետաքրքիր է ընտրված: Խաղին կմասնակցեն դպրոցականներ, գիտնականներ, քաղաքական գործիչներ, անվանի հայ գործիչների ժառանգներ: Քաղաքական գործիչների թիմի ավագն է կրթության եւ գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանը, նրա թիմում հանդես են գալիս Շավարշ Քոչարյանը, Վահան Հովհաննիսյանը, Նաիրա Զոհրաբյանը, Վարդան Խաչատրյանը (ԱԺ պատգամավոր): Մեր տեղեկություններով, փայլուն է խաղացել Վահան Հովհաննիսյանը: Մի թիմ էլ կազմել են հեռուստաաստղերը՝ Գեւորգ Ալթունյան, Հրանտ Թոխատյան, Պետրոս Ղազարյան, Մկո: Հայտնի հայերի ժառանգների թիմում հանդես կգան Խաչատուր Աբովյանի, Նիկողայոս Ադոնցի եւ այլ երախտավորների ժառանգներ: Թե ով է հաղթում եւ ով պարտվում, կիմանաք եթերից, որը, ըստ մասնակիցների, բավական ուշագրավ է լինելու:

ՀԵՐՔՈւՄ

03.02.2010

«Ազատամտություն» թերթի գլխավոր խմբագիր
տիկին Կիմա Եղիազարյանին

      Ձեր խմբագրած թերթի 02.02.2010թ. համարի «ՊԵԿ-Ի ԱՄԱՆՈՐՆ ՈՒ ՓԱՐԱՔԱՐԻ ԱՐԾԻՎԸ»
հոդվածում անդրադարձ է եղել նաև մեր ընկերության գործունեությանը: Մասնավորապես, տեղ են գտել չհիմնավորված պնդումներ «Փի-Արտ» ընկերության սեփականատերերի կազմի և ընկերության գործելաոճի վերաբերյալ: Ի գիտություն Ձեզ և հոդվածի հեղինակի, տեղեկացնում ենք, որ մեր ընկերության վերաբերյալ սույն հոդվածում տեղ գտած տեղեկությունները բացարձակապես չեն համապատասխանում իրականությանը, ինչը, բնականաբար, նաև սխալ վերլուծությունների և եզրակացությունների հիմք է հանդիսացել: Նույնիսկ դժվարանում ենք ենթադրություններ անել, թե ի՞նչ տեղեկություններից և դրդապատճառներից ելնելով է հոդվածի հեղինակը կեղծ լրատվություն տարածել «Փի-Արտ» ընկերության սեփականատերերի թե' անհատական կազմի, և թե' սեփականատերերի թվի մասին:
   Որպես PR-ի և լրատվական դաշտում երկար տարիների աշխատանքային մեծ փորձ ունեցող կազմակերպություն` կարող ենք միայն ենթադրել, որ նման «սենսացիոն» հրապարակումով 1000 տպաքանակ ունեցող «Ազատամտություն»-ն այս եղանակով է փորձում վերջապես իր տեղն ունենալ հայաստանյան լրատվական շուկայում:
     Ամեն դեպքում, ընդունե'ք այս պարզաբանումը որպես պաշտոնական հերքում, որը, ըստ ՀՀ
   «Մամուլի մասին» օրենքի` պետք է հրապարակվի Ձեր խմբագրած թերթի առաջիկա համարներից մեկում:

«Փի-Արտ» ընկերության տնօրեն
Կարեն Քոչարյան